Bugün öğrendim ki: 1996 yılında yapılan bir araştırma, tüm Amerikalı okul öncesi çocuklarının %95'inin üç yaşına gelmeden önce Susam Sokağı'nı izlediğini ortaya koydu.
Sesame Caddesi, Amerikan yapımı eğitim amaçlı çocuk televizyon dizisidir. Canlı aksiyon, skeç komedisi, animasyon ve kukla oyunlarını birleştirir. Sesame Workshop tarafından üretilmiş olup (Haziran 2000'e kadar Çocuk Televizyonu Atölyesi olarak bilinirdi) Joan Ganz Cooney ve Lloyd Morrisett tarafından yaratılmıştır. Jim Henson'ın Muppet'leri aracılığıyla iletilen görselleri ve esprileriyle ve kültürel referanslarıyla bilinir. 10 Kasım 1969'da yayınlanmaya başlamış ve olumlu eleştiriler, bazı tartışmalar ve yüksek izleyici kitlesi kazanmıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal kamu televizyon sağlayıcısı PBS'de yayınlanmaya devam etmektedir ve ilk yayınından dokuz ay sonra ödüllü bir kanala, Ocak 2016'da HBO'ya, daha sonra 2020'de HBO Max'e taşınmıştır.
Program, ticari televizyon üretim unsurları ve tekniklerinin bir kombinasyonundan oluşur ve Amerikan kültüründeki ve izleyici izleme alışkanlıklarındaki değişiklikleri yansıtmak üzere gelişmiştir. Eğitim hedefleri ve müfredatı içeriğini şekillendirmek için kullanılan ilk çocuk TV programıydı ve eğitici etkileri resmen incelenen ilk programdı. Müfredattaki değişikliklere uyum sağlamak için formatı ve içeriği önemli ölçüde değiştirilmiştir.
Oluşumunun kısa bir süre sonra, yapımcıları, yapımcılar, yazarlar, eğitimciler ve araştırmacılar arasında işbirliğine dayanan bir planlama, üretim ve değerlendirme sistemi olan CTW Modeli'ni (üretim şirketinin önceki adı sonrası) geliştirmiştir. Program başlangıçta devlet ve özel vakıflar tarafından finanse edildi ancak lisans anlaşmaları, uluslararası satışlar ve diğer medya gelirleri sayesinde kısmen kendi kendine yetebilir hale geldi. 2006 itibariyle, Sesame Caddesi'nin bağımsız olarak üretilen versiyonları ("ortak yapım") 20 ülkede yayınlandı. 2001 yılında, çeşitli uluslararası Sesame Caddesi versiyonlarının 120 milyondan fazla izleyicisi vardı; ve 2009'daki 40. yıldönümüne kadar 140'tan fazla ülkede yayınlandı.
Başlangıcından bu yana, Sesame Caddesi övgüler almıştır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki 15. en yüksek derecelendirilmiş çocuk televizyon programıydı. 1996 tarihli bir ankete göre, tüm Amerikalı okul öncesi çocuklarının %95'i üç yaşına gelene kadar izlemişti. 2018'de 86 milyon Amerikalı'nın çocukken izlediği tahmin ediliyordu. 2022 itibarıyla, 222 Emmy Ödülü ve 11 Grammy Ödülü kazanmış, bu da başka hiçbir çocuk programında görülmemiş bir başarıdır. Sesame Caddesi, dünyanın en uzun soluklu programlarından biri olmaya devam ediyor.
**Tarih**
Sesame Caddesi, 1966'da televizyon yapımcısı Joan Ganz Cooney ve Carnegie Vakfı'nın başkan yardımcısı Lloyd Morrisett arasında yapılan tartışmalarda düşünülmüştür. Hedefleri, çocuk televizyon programı oluşturmaktı ki, çocukların dikkatini çekecek ve onlara faydalı olacak şekilde kullanılacak bir program olacak ve küçük çocukların okula hazırlanmasına yardımcı olacaktı. İki yıllık araştırmanın ardından, yeni kurulan Çocuk Televizyonu Atölyesi (CTW), yeni bir çocuk televizyon programı yaratmak ve üretmek için Carnegie Vakfı, Ford Vakfı, Kamu Yayını Kurumu ve ABD federal hükümetinden toplam 8 milyon ABD doları (2024 doları ile 69 milyon dolar) hibe almıştır.
Sesame Caddesi, 6 Mayıs 1969'da düzenlenen bir basın toplantısında resmen duyurulmuştur. Çocuk Televizyonu Atölyesi'nin genel müdürü Joan Ganz Cooney, Sesame Caddesi'nin genç çocuklara öğretmek için ticari televizyon programlarının tekniklerini kullanacağını belirtmiştir. Canlı kısa filmler ve animasyonlu çizgi filmler, genç çocuklara alfabe, sayılar, kelime hazinesi, şekiller ve temel mantık becerileri öğretecektir. Kavramlar bir bölüm boyunca tekrarlanarak genç çocukların ilgi çekici bulunurken kavramları öğrenmeleri sağlanacaktır. Konuk oyuncuların katılımı, daha büyük çocukların ve yetişkinlerin ilgisini çekmeye yardımcı olacaktır. Cooney, Sesame Caddesi adının "sesame" sözcüğünden geldiğini ve heyecan verici olayların gerçekleştiği bir yer anlamına geldiğini belirtti. Programın etkin olup olmayacağını ve yayınlanmaya devam edip etmeyeceğini belirlemek için ilk altı aylık bir yayın süresi verildi.
Program, 10 Kasım 1969'da kamu televizyon istasyonlarında yayınlanmaya başladı. İçeriği ve üretim değerlerini laboratuvar ve ön araştırmaya dayandıran ilk okul öncesi eğitim televizyon programıydı. Programa ilişkin ilk tepkiler hayranlık verici eleştiriler, bazı tartışmalar ve yüksek reytingler içeriyordu.
Yazar Michael Davis'e göre, 1970'lerin ortalarına gelindiğinde program "Amerikan bir kurum" haline gelmişti. Bu dönemde kadro ve ekip genişletildi, kadın ekip üyelerinin işe alınmasına ve kadroda azınlık grupların yer almasına önem verildi. Programın başarısı 1980'lere kadar devam etti. 1981'de federal hükümet fonlarını çektiğinde, CTW dergi bölümü, kitap telif hakları, ürün lisanslama ve yabancı yayın gelirleri dahil olmak üzere diğer gelir kaynaklarına döndü ve bunları genişletti. Müfredatı, ilişkiler, etik ve duygular gibi daha fazla duygusal konu içerecek şekilde genişletildi. Hikaye anlatımlarının çoğunluğu yazar kadrosunun, oyuncuların ve ekibin deneyimlerinden esinlenmiştir - en önemlisi 1982'de Mr. Hooper'ı oynayan Will Lee'nin ölümü ve 1988'de Luis ve Maria'nın evliliği.
1990'ların sonlarına doğru program, genç çocukların izleme alışkanlıklarındaki değişiklikler, diğer programlardan kaynaklanan rekabet, kablolu televizyonun gelişimi ve reytinglerde düşüş gibi toplumsal ve ekonomik zorluklarla karşılaştı. 21. yüzyılın başlarında program büyük değişiklikler yaptı. 2002'den itibaren formatı daha hikaye odaklı hale geldi ve devam eden hikaye anlatımları içeriyordu. 1999'daki 30. yıldönümünden sonra, Muppet Elmo'nun popülaritesi nedeniyle programa Elmo'nun Dünyası adlı popüler bir bölüm de eklendi. 2009'da, 40 yıllık yayında olağanüstü başarı Emmy Ödülü'nü kazandı.
2015'in sonlarında, "medya dünyasındaki kapsamlı değişikliklere" yanıt olarak ve beş yıllık bir programlama ve geliştirme anlaşmasının bir parçası olarak, ödüllü televizyon hizmeti HBO, Sesame Caddesi'nin ilk yayınlanan bölümlerini yayınlamaya başladı. Bölümler, HBO'da yayınlanmasından dokuz ay sonra PBS istasyonlarında ve web sitelerinde mevcut hale geldi. Anlaşma, Sesame Workshop'a daha fazla bölüm üretme - mevsim başına 18'den 35'e çıkarma - ve Sesame Caddesi Muppetleri ile bir yan dizi ve yeni bir eğitim dizisi oluşturma imkanı verdi.
2019'daki 50. yıldönümünde, Sesame Caddesi 4.500'den fazla bölüm, iki uzun metrajlı film (1985'te "Kuşun Peşinden Koş" ve 1999'da "Elmo'nun Grouchland Maceraları"), 35 özel TV programı, 200 ev videosu ve 180 albüm üretmişti. YouTube kanalı 24 milyondan fazla aboneye sahipti. Ekim 2019'da, 51. sezonundan itibaren ilk yayınlanan bölümlerin 2020'de HBO Max'e taşınacağı duyurulmuştu. 13 Aralık 2024'te Max'in Sesame Caddesi bölümlerini üretme sözleşmesini yenilemeyeceği duyuruldu, bu da 2025'in programın Max ile yapılacak son yılı olacağı anlamına geliyordu. Bölümler, 2027 yılına kadar Max yayın kütüphanesinde kalacak. Sesame Workshop sözcüsü şunları söyledi: "En iyi sınıf programlamamıza yatırım yapmaya devam edeceğiz ve gelecek aylarda 'Sesame Caddesi'nin mümkün olan en fazla çocuğa ulaşmasını sağlayarak yeni dağıtım planlarımızı duyurmayı dört gözle bekliyoruz."
**Format**
Programın ilk bölümünden itibaren, Sesame Caddesi "güçlü bir görsel stil, hızlı hareket, mizah ve müzik" kullanmış, ayrıca animasyon ve canlı aksiyon kısa filmleri de kullanmıştır. İlk yayınlandığında, çoğu araştırmacı küçük çocukların uzun dikkat sürelerine sahip olmadığına inanıyordu ve yapımcılar bir saatlik bir programın dikkatlerini çekmeyeceğinden endişe duyuyordu. İlk olarak, "sokak sahneleri" (sahnede kaydedilen eylemler) karakter odaklı etkileşimlerden oluşuyordu. Devam eden hikayeler yerine, kukla skeçleri, kısa filmler ve animasyonların "eklemeleri" ile kesilen, müfredata dayalı ayrı bölümler olarak yazılmıştı. Bu yapı, yapımcıların çeşitli stiller ve karakterler kullanmasına ve muhtemelen genç izleyiciler için ilgiyi korumasına olanak sağladı. Bununla birlikte, 20. sezona kadar araştırmalar, çocukların bir hikaye takip edebildiğini ortaya koydu ve diğer bölümlerle birlikte, sokak sahneleri evrimleşen hikaye anlatımlarına dönüştü.
Çocuk psikologlarının önerileri üzerine, yapımcılar başlangıçta programın insan oyuncularının ve Muppetlerinin etkileşime girmeyeceğini kararlaştırdılar çünkü genç çocukları karıştıracağından endişe duyuyordu. CTW yeni programı test ettiğinde, çocukların Muppet bölümlerinde dikkatini çektiğini ve bu "Sokak" bölümlerinde ilgisinin kaybolduğunu buldu. Henson ve ekibinin Big Bird ve Oscar the Grouch gibi Muppetleri insan oyuncularla etkileşime girmek için yaratmasını ve Sokak bölümlerinin yeniden çekilmesini istediler.
Sesame Caddesi'nin formatı 2000'lere kadar aynı kaldı, ancak değişen izleyici kitlesi, yapımcıların daha hikaye odaklı bir formata geçmelerini gerektirdi. 1998'de, Muppet Elmo tarafından sunulan 15 dakikalık popüler bir bölüm olan "Elmo'nun Dünyası" yaratıldı. 2014'te, programın 45. sezonunda, yapımcılar programın yarım saatlik bir versiyonunu tanıttı. Yeni versiyon, öncelikle tam saatlik seriyi tamamladı ve hafta içi öğleden sonra yayınlandı ve internette yayınlandı. 2017'de, iki yaşındaki çocukların değişen izleme alışkanlıklarına yanıt olarak, programın yapımcıları tüm yayın platformlarındaki programın süresini bir saatten 30 dakikaya düşürdü. Yeni versiyon, daha az karaktere, bir zamanlar ebeveynlerine göz kırpmak için kullanılan popüler kültür referanslarının azaltılmasına ve "tek bir omurgalı konu" üzerine odaklanmaya odaklandı.
Format, 30 Ekim 2023'te The Hollywood Reporter tarafından yapılan bir açıklamada 56. sezonda tekrar değiştirilecek, çünkü uzun soluklu çocuk programının yarım saatlik dergi tarzı formatı tamamen terk edilerek daha uzun süreli, anlatı odaklı bir tarza ve daha fazla canlı aksiyon Muppet kukla karakterine evrilmiştir. Yeniden tasarlanan format, yeni bir animasyon dizisi olan 123 Hikayeleri ile eşleştirilmiş iki 11 dakikalık hikaye bölümü içerecektir.
**Eğitim hedefleri**
Yazar Malcolm Gladwell, "Sesame Caddesi, çocukların dikkatini çekebilirseniz onları eğitebilirsiniz" görüşünü ortaya koydu. CTW'nin ilk danışma kurulu başkanı Gerald S. Lesser, eğitici bir araç olarak televizyonun etkili kullanımı için çocukların dikkatini çekmesi, odaklanması ve sürdürmesi gerektiğini belirtti. Sesame Caddesi, her bölümü ve bölümleri içindeki bölümleri çocukların dikkatini çekmek ve Gladwell'in deyişiyle "küçük ama kritik değişiklikler" yaparak programı canlı tutmak için yapılandıran ilk çocuk programıydı. CTW araştırmacıları Rosemarie Truglio ve Shalom Fisch, biçimlendirici ve özetleyici araştırmalardan elde edilen ayrıntılı ve kapsamlı bir eğitim müfredatı kullanan az sayıdaki çocuk programından biri olduğunu belirtti.
Sesame Caddesi'nin yaratıcıları ve araştırmacıları, program için bilişsel ve duygusal hedefler formüle etti. Başlangıçta bilişsel hedeflere odaklanırken, duygusal hedefleri dolaylı olarak ele aldılar, çocukların özsaygısını ve yeterlilik duygularını artıracağına inanıyorlardı. Birincil hedeflerinden biri, özellikle düşük gelirli ailelerden gelen küçük çocukları, modelleme, tekrarlama ve mizah kullanarak okula hazırlamaktı. İzleyicilerin dikkatini çekmek ve programın çekiciliğini artırmak için içeriğini değiştirdi, daha sofistike mizah, kültürel referanslar ve ünlü konuklar ekleyerek, büyük çocukların ve ebeveynlerin "ortak izleme" yapmasını teşvik etti; 2019'a kadar, ebeveynlerin %80'i çocuklarıyla birlikte Sesame Caddesi izliyordu ve 650'den fazla ünlü konuk programa katılmıştı.
Sesame Caddesi'nin ilk sezonunda, bazı eleştirmenler, sosyal yeterlilik, çeşitliliğe tolerans ve çatışmaları çözmek için şiddetsiz yollar gibi daha açık bir şekilde bu duygusal hedefleri ele alması gerektiğini düşündüler. Programın yaratıcıları ve yapımcıları, Sokak karakterleri arasındaki kişisel anlaşmazlıklar yoluyla bu temaları programa dahil ederek yanıt verdiler. 1980'lerde, program, Will Lee (Bay Hooper) ölümünün ve Sonia Manzano (Maria) hamileliğinin de dahil olmak üzere oyuncularının ve ekibinin gerçek yaşam deneyimlerini programa dahil etti. Daha sonraki sezonlarda, Eylül 11 saldırıları ve Katrina Kasırgası gibi gerçek yaşam felaketlerini ele aldı.
Programın ilk sezonunda, program eğitim materyallerinin okul öncesi ortamlarında tanıtımına odaklanarak ulaşım hedeflerine ulaştı; sonraki sezonlarda ise geliştirmelerine odaklandı. Hedef kitleleri olan, düşük gelirli, şehir merkezindeki evlerde yaşayan çocuklar ve aileler geleneksel olarak televizyonda eğitim programları izlemiyor ve geleneksel tanıtım ve reklam yöntemleri bu gruplarla etkili değildi, bu nedenle yenilikçi programlar geliştirildi.
2006'dan itibaren, Atölye, askeri görevlendirmelerin aileler üzerindeki etkisine odaklanan bir dizi PBS özel programı ve DVD oluşturarak erişimini genişletti. Erişim çabaları, mahkumların aileleri, sağlık ve esenlik ve güvenlik üzerine de odaklandı. 2013'te, SW, zorluklarla boğuşan ailelere yardımcı olmak için Topluluklarda Sesame Caddesi'ni başlattı.
**Finansman**
1968'deki ilk teklifinden dolayı, Carnegie Enstitüsü, yeni bir çocuk televizyon programı oluşturmak ve CTW'yi kurmak için Cooney'ye 1 milyon dolarlık bir hibe verdi. Cooney ve Morrisett, ABD federal hükümeti, Arthur Vining Davis Vakıfları, CPB ve Ford Vakfı'ndan ek çok milyon dolarlık hibe topladı. Davis, Cooney ve Morrisett'in tam fon almayı başaramazlarsa programı iptal etme kararı aldıklarını bildirdi. Lesser'ın bildirdiğine göre, devlet kurumları ve özel vakıfların birleşiminden elde edilen fonlar onları ticari yayın televizyon ağlarının karşılaştığı ekonomik baskılardan korudu ancak gelecekteki fonları elde etmede zorluklar yarattı.
Sesame Caddesi'nin başlangıç başarısından sonra, yapımcıları, gelişimini ve ilk sezonunu aşan üretim değerlerini düşünmeye başladılar ve başka fon kaynaklarını araştırmaya karar verdiler. İlk sezondan itibaren, "tohum" parası olarak gördükleri fon kaynaklarının yenilenmesi gerektiğini anladılar. 1970'ler, CTW ve federal hükümet arasında çatışmalarla işaretlendi; 1978'de ABD Eğitim Bakanlığı, CTW'nin mali yılı son gününe kadar 2 milyon dolarlık (2024 doları ile 9,64 milyon dolar) bir çeki göndermedi. Sonuç olarak, CTW oyuncak şirketleri ve diğer üreticilerle lisans anlaşmalarına, yayıncılığa ve uluslararası satışlara bağımlı olmaya karar verdi.
1998'de, CTW, Sesame Caddesi ve diğer projeler için fon toplamak üzere şirket sponsorluğu kabul etti. İlk kez, iç mekan oyun alanı üreticisi Discovery Zone, ilk kurumsal sponsoru olarak, her bölümden önce ve sonra kısa reklamlara izin verdi. Daha önce Sesame Caddesi'nde yer alan tüketici hakları savunucusu Ralph Nader, CTW'nin "etkilenebilir çocukları sömürdüğü" diyerek programa boykot çağrısında bulundu. 2015'te, finansman zorluklarına yanıt olarak, ödüllü televizyon hizmeti HBO, Sesame Caddesi'nin ilk yayınlanan bölümlerini yayınlayacağı açıklandı. SW'nin Operasyon Direktörü Steve Youngwood, bu hamleyi "her zaman yaptığımız en zor kararlar arasında" olarak nitelendirdi. New York Times'a göre, bu hamle "derhal tepki çekti". Eleştirmenler, programın önceki amacı olan daha az ayrıcalıklı çocuklar ve aileleri lehine hareket ettiğini iddia etti. Ayrıca, yetişkin drama ve komedi dizilerine sahip bir ağ olan HBO'da ilk yayınlanan bölümleri yayınlamayı eleştirdiler.
**Üretim**
**Araştırma**
Yapımcı Joan Ganz Cooney, "Araştırma olmadan Sesame Caddesi olmazdı" dedi. 1967'de ekibiyle birlikte programın gelişimini planlamaya başladığında, araştırmayı televizyon üretimiyle birleştirmeyi "olumlu bir şekilde sapkın" olarak nitelendirdi. Yapımcılar kısa süre sonra, yapımcılar, yazarlar, eğitimciler ve araştırmacıların eşit ortaklar olarak işbirliği yaptıkları bir planlama, üretim ve değerlendirme sistemi olan CTW Modelini geliştirmeye başladılar. Modelin dört bölümünden oluştuğu söyleniyordu: algılayıcı televizyon yapımcılarının ve çocuk bilim uzmanlarının etkileşimi, belirli ve yaşa uygun bir müfredatın oluşturulması, programı doğrudan şekillendirmek için araştırma ve izleyicilerin öğrenmesini bağımsız olarak ölçme. Cooney, programın araştırma prosedürlerindeki yüksek standardını CTW'nin eğitim hedeflerini tasarlayan Harvard profesörü Gerald S. Lesser ve yapımcılar ile araştırmacılar arasında köprü kuran programın ön araştırmasını yürüten Edward L. Palmer'a borçludur. CTW araştırmasını iki şekilde gerçekleştirdi: üretimi bilgilendirmek ve iyileştirmek için iç ön araştırma ve ilk iki sezon boyunca Eğitim Testi Servisi (ETS) tarafından yapılan, eğitici etkinliğini ölçen bağımsız özetleyici değerlendirmeler. Cooney, "Başlangıçtan itibaren, proje planlayıcıları olarak programı, eğitim danışmanları, araştırmacılar ve televizyon yapımcılarının eşit ortaklar olarak işbirliği yaptığı bir deneysel araştırma projesi olarak tasarladık" dedi. İşbirliğini "düzenlenmiş bir evlilik" olarak nitelendirdi.
**Yazım**
Sesame Caddesi uzun tarihinde çok sayıda yazar kullandı. Peter Hellman'ın 1987'de New York dergisindeki makalesinde yazdığı gibi, "Program tabii ki yazarlarına bağlıdır ve bir okul öncesi çocuğunun ilgi düzeyini belirleyebilecek yetişkinleri bulmak kolay değildir." Yılda on beş yazar programın senaryolarında çalıştı ancak çok azı bir sezondan daha uzun süre kaldı. 1987'deki baş yazar Norman Stiles, çoğu yazarın bir düzine senaryo yazdıktan sonra "yandığını" bildirdi. Gikow, Sesame Caddesi'nin o zamanlarda çoğu eğitim televizyon programında olduğu gibi öğretmenleri programa yazmak için işe alma geleneğine karşı çıktığını belirtti. Bunun yerine, Cooney ve yapımcılar, yazarları müfredatı yorumlamaya nasıl yönlendireceklerini öğretmenin, eğitimcilere komedi nasıl yazacaklarını öğretmekten daha kolay olacağını düşündüler. Stone, "Çocuklar için yazmak o kadar kolay değil" dedi. Uzun süredir yazan Tony Geiss, 2009'da "Kolay bir program değil. Karakterleri ve formatı, aynı anda hem öğretmeyi hem de komik olmayı bilmeyi gerektirir, bu da büyük bir iki elli hiledir" dedi.
Programın araştırma ekibi, programın müfredat hedefleri ile senaryo geliştirme arasında köprü görevi gören, açıklanmış bir belge veya "Yazarın Defteri" geliştirdi. Defter, belirli müfredat noktalarını öğretmek için tasarlanan programlama fikirlerinin bir derlemesiydi. Müfredat hedeflerinin geniş tanımlarını sağladı ve yazarların ve yapımcıların hedefleri televizyona nasıl aktardıklarını destekledi. Defterdeki öneriler, mümkün olduğunca açık ve esnek bir şekilde uygulanabilmeleri için programdaki belirli karakterlere ve bağlamlara atıfta bulunmadan yapıldı.
Araştırma ekibi, yazarlarla bir dizi toplantıda, her sezon için programın hedeflerini ve önceliklerini tanımlayan "müfredat listesi" geliştirdi. Yazarlar, sezon için müfredat odak noktasını ve hedefleri aldıktan sonra karakterler için fikirleri ve hikaye yaylarını tartışmak üzere bir araya geldi ve her hedef ve konu için ne kadar zaman tahsis edildiğini öneren "görev listesi" oluşturuldu. Bir senaryo tamamlandığında, programın araştırma ekibi, hedeflerin karşılanıp karşılanmadığını analiz etti. Daha sonra, her bölümün kostümler, ışıklar ve dekorlar açısından neye ihtiyacı olduğunu belirlemek için her üretim departmanı bir araya geldi. Yazarlar, programın çekimlerinin ilk yirmi dört yılında Manhattan'da ve 1992'den sonra Queens'teki Kaufman Astoria Stüdyolarında gerçekleştiği gösterimin çekimleri sırasında mevcuttu ve gerekirse son dakikada değişiklikler yapabilirlerdi.
**Medya**
Sesame Caddesi ve CTW erken tarihlerinde alternatif fon kaynakları aramaya başladı ve ürünler yaratmaya ve lisans anlaşmaları yapmaya yöneldi. Cooney'nin deyişiyle "çok yönlü bir medya kurumu" haline geldiler. 1970'te CTW, kitaplar ve Sesame Caddesi Dergisi oluşturmaktan sorumlu bir "yayın dışı" bölüm yarattı. 2019 itibariyle, Sesame Workshop 6.500'den fazla kitap başlığı yayınlamıştı. Workshop, lisans programının yaratacağı tüm materyallerin programın müfredatını "vurgulatmasını ve güçlendirmesini" kararlaştırdı. 2004 yılında, Sesame Caddesi'nin gelirlerinin %68'inden fazlası, oyuncaklar ve giysiler gibi lisans ve ürünlerden geliyordu. 2008'e gelindiğinde, Sesame Caddesi Muppetleri, Sesame Workshop ve Jim Henson Şirketi arasında bölüşülen lisans ve pazarlama ücretlerinde yılda 15 ile 17 milyon dolar arasında bir gelir sağlıyordu. 2019'a kadar Sesame Workshop 500'ün üzerinde lisans anlaşması yaptı ve 200 saatten fazla ev videosu üretti. İki Sesame Caddesi filmi, 1985'teki "Kuşun Peşinden Koş" ve 1999'daki "Elmo'nun Grouchland Maceraları" sinemalarda gösterildi. 2019 yılının başlarında, Anne Hathaway'in rol aldığı ve Jonathan Krisel'in yazıp yönettiği üçüncü bir müzikal filmin üretileceği açıklandı. Kasım 2019'da, Sesame Caddesi, programın 50. yıldönümü onuruna, Sesame Workshop ile işbirliği yapan Weyo tarafından üretilen aile dostu bir artırılmış gerçeklik uygulaması duyurdu.
Muppetlerin yaratıcısı Jim Henson, bu karakterlerin ticari markalarına sahipti ve onları ilk başta pazarlamak istemedi. CTW, oyuncaklar, kitaplar, bilgisayar oyunları ve diğer ürünlerden elde edilen kârların yalnızca CTW ve erişim çabalarını finanse etmek için kullanılacağına söz verdiğinde kabul etti. Cooney ve CTW pazarlama konusunda çok az deneyime sahip olmalarına rağmen, tüm ürünler ve ürün kararları üzerinde tam kontrol sahibi olmayı talep ettiler. Programa ilişkilendirilen herhangi bir ürün çizgisinin eğitimsel ve ucuz olması ve programın yayınlarında reklam yapılması yasaklandı. Davis'in bildirdiğine göre, "Cooney, pazarlama ve lisanslama çabalarında ölçülü, ihtiyatlı ve dikkatli olmaya vurgu yaptı".
Yönetmen Jon Stone, Sesame Caddesi müziği hakkında şunları söyledi: "Televizyonda buna benzer başka bir ses yoktu." Çocuk televizyonunda ilk kez programın şarkıları belirli bir amaca hizmet etti ve müfredatı destekledi. En iyi besteciler ve söz yazarlarını çekmek için CTW, Sesame Caddesi'nin ilk müzik yönetmeni Joe Raposo gibi söz yazarlarının yazdıkları şarkıların telif haklarını saklamalarına izin verdi, bu da onlara kârlı karlar getirdi ve programın kamu ilgisini sürdürmesine yardımcı oldu. 2019'a gelindiğinde, Sesame Caddesi müziğinden 180 albüm üretildi ve söz yazarları 11 Grammy Ödülü kazandı. 2018'in sonunda, SW, Sesame Caddesi Kayıtları'nı ABD ve Kanada'da yeniden başlatmak için Warner Music Group ile çok yıllık bir anlaşma duyurdu. 20 yıldır ilk kez, "Sesame Caddesi kayıtlarının geniş bir kataloğu" CD ve vinil derlemeler, dijital yayın, indirmeler dahil olmak üzere çeşitli formatlarda halka sunuldu.
Sesame Caddesi, her bölümde temel kavramları (sayılar ve harfler) öğretmeye yardımcı olmak için dış stüdyolardan sipariş edilen animasyonlar ve kısa filmler kullandı. Jim Henson, program için kısa filmler üreten birçok yapımcıdan biriydi. Sesame Caddesi Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk yayınlandıktan kısa bir süre sonra, CTW, çeşitli ülkelerden yapımcılar tarafından evlerinde programın versiyonlarını üretmeleri için bağımsız olarak temas kuruldu. Bu versiyonlara "ortak yapım" deniyordu. 2001'de, tüm uluslararası Sesame Caddesi versiyonlarının 120 milyondan fazla izleyicisi vardı; ve 2006'da dünyada 20 ortak yapım vardı. 2019'daki 50. yıldönümüne kadar, 190 milyon çocuk 70 dilde 160'ın üzerinde Sesame Caddesi versiyonunu izledi. 2005 yılında, New York Times'tan Doreen Carvajal, ortak yapım ve uluslararası lisanslamadan elde edilen gelirin 96 milyon dolar olduğunu bildirdi. Sesame Caddesi Müzikali, 8 Eylül 2022'de Broadway dışında Theatre Row'da açıldı.
2015'te HBO, programa ilişkin üretim haklarını satın aldı, bu da dokuz aylık özel yayın haklarının anlaşmasını içeriyor ve ardından bölümler ücretsiz olarak başka ağlara (örneğin PBS) dağıtılacaktı. Aralık 2024'te HBO, Sesame Caddesi ile yollarını ayıracağını duyurdu.
**Oyuncu kadrosu, ekip ve karakterler**
1968'de CTW kurulduktan kısa bir süre sonra, Joan Ganz Cooney ilk genel müdür olarak atandı. Amerikan televizyonundaki ilk kadın yöneticilerden biriydi. Atanması, "on yılın en önemli televizyon gelişmelerinden biri" olarak adlandırıldı. Kaptan Kangaroo'da daha önce çalışmış yapımcılar ekibini bir araya getirdi. Jon Stone, yazma, oyuncu seçimi ve formattan sorumluydu; Dave Connell animasyonu üstlendi; ve Sam Gibbon, üretim ekibi ve araştırma ekibi arasında programın baş temsilcisi oldu. Kameraman Frankie Biondo, 1969'daki ilk bölümünden bu yana Sesame Caddesi'nde çalışıyor.
Jim Henson ve Muppet'lerin Sesame Caddesi'ne katılımı, Henson ve Cooney'nin Boston'daki müfredat planlama seminerlerinden birinde karşılaşmasıyla başladı. Yazar Christopher Finch, Henson ile daha önce çalışmış olan Stone'un, onu programa dahil edemezlerse "kuklalar olmadan idare etmeliydik" dediğini bildirdi. Henson başlangıçta isteksizdi ancak, kendi toplumsal hedeflerine ulaşmak için Sesame Caddesi'ne katılmayı kabul etti. Ayrıca Sesame Caddesi Muppetlerinin tam sahipliğini ve ürettikleri gelirleri CTW ile paylaşmayı kabul etti. Morrow, Henson'ın kuklaları programın popülaritesinde çok önemli bir rol oynadığını ve Henson'a ulusal düzeyde dikkat çektiğini belirtti. Davis, Henson'ın "gizemli akademik hedefleri" "etkili ve keyifli bir şekilde" nasıl sunduğunu bildirdi. İlk araştırmada, programın Muppet bölümleri yüksek puan aldı ve ilk birkaç sezonda daha fazla Muppet eklendi. Morrow, Muppetlerin etkili eğitim araçları olduğunu, çünkü çocuklar onları kolayca tanıdıklarını, kalıplaşmış ve tahmin edilebilir olduklarını ve hem yetişkinlere hem de büyük kardeşlere hitap ettiklerini söyledi.
Sesame Caddesi, Jim Henson ve Joe Raposo ve Frank Oz gibi yaratıcı dehaları cezbetmekle bilinir, çocuklara nasıl ulaşacaklarını sezgisel olarak anlayan kişilerdi. Televizyonun Beatrix Potter veya L. Frank Baum veya Dr. Seuss'a cevabıydılar.
Yapımcılar, Sesame Caddesi'nde tek bir sunucudan yararlanmaktan kaçındılar ve bunun yerine çeşitli etnik kökenlerden gelen oyuncular kadroya aldılar. Lesser'ın da belirttiği gibi, bir çocuk televizyon programının hem insan hem de Muppet olmak üzere çeşitli ve güvenilir karakterlere ihtiyacı olduğunu fark ettiler. Jon Stone, beyaz oyuncuların azınlık gruplarına dahil edilmesi hedefiyle programın ilk oyuncularını işe aldı. Oyuncuları, beş deneme gösterisinin filme alınmasından birkaç hafta önce olan Bahar 1969'a kadar işe almadı. Stone, oyunculuk denemelerini video kaydetti ve Ed Palmer, çocukların tepkilerini test etmek için saha çalışması yaptı. "En hevesli onayları" alan oyuncular işe alındı. Örneğin, Loretta Long, Susan rolü için seçildi, çünkü denemelerini izleyen çocuklar onun "Küçük bir çaydanlıkım" yorumu sırasında ayaklandılar ve ona katıldılar. Stone, oyuncu seçmenin programın "tamamen rastgele" tek yönü olduğunu söyledi. Oyuncuların ve ekip üyelerinin çoğu, Sesame Caddesi'nde Stone ve diğer yapımcılarla kişisel ilişkiler yoluyla iş buldu. Kuklacı Marty Robinson, 2019'da programın oyuncuları ve ekip üyelerinin uzun süreli iş bulmalarının yaygın olduğunu belirtti.
CTW'nin araştırmasına göre, çocuklar, kuklalar ve yetişkinlerden çok diğer çocukları izlemeyi ve dinlemeyi tercih ettikleri için, sahnelere çok sayıda çocuk dahil edildi. Dave Connell, çocuk oyuncuların kullanılmamasını istemiştir; bu nedenle bu çocuklar profesyonel olmayanlar, senaryosuz ve doğaçlamaydılar. Tepkilerinin çoğu tahmin edilemez ve kontrol edilmesi zordu, ancak yetişkin oyuncular, beklenmedik senaryolara veya derslere yol açsa da, çocukların doğaçlamasına esnek bir şekilde uyum sağlamayı öğrendiler. CTW araştırması, çocukların isteksizliklerinin ve canlı yayın hatalarının izleyiciler için rol modellerinin de olduğunu gösterdi. Morrow'a göre, bu, özellikle erken dönemlerde, programın "yeni bir kaliteye" sahip olmasına neden oldu.
**Kabul**
**Reytingler**
Sesame Caddesi, 10 Kasım 1969'da yayınlandığında yalnızca Amerikan televizyonlarının %67,6'sında yayınlandı ancak 3,3 Nielsen reytingi elde etti ve 1,9 milyon evde izlendi. Programın on yıl dönümünde, 1979'da, dokuz milyon Amerikalı altı yaş altı çocuk günlük olarak Sesame Caddesi izliyordu. 1993'te ABD Eğitim Bakanlığı tarafından yapılan bir ankete göre, programın 6,6 milyon izleyicisinden 2,4 milyon anaokulu öğrencisi düzenli olarak izlemişti. Okul öncesi çocuklarının %77'si haftada bir kez izliyordu ve anaokulu, birinci ve ikinci sınıf öğrencilerinin %86'sı okula başlamadan önce haftada bir kez izlemişti. Program, hemen hemen tüm demografik gruplardaki genç çocuklara ulaştı.
Programın reytingleri, çocukların izleme alışkanlıklarındaki ve televizyon pazarındaki değişiklikler nedeniyle 1990'ların başlarında önemli ölçüde düştü. Yapımcılar, programa büyük ölçekli yapısal değişiklikler yaparak yanıt verdiler. 2006'da, Sesame Caddesi, 20 uluslararası bağımsız versiyonu ve 120'den fazla ülkede yayınlanmasıyla "dünyanın en çok izlenen çocuk televizyon programı" haline gelmişti. 1996'daki bir ankete göre, tüm Amerikalı okul öncesi çocuklarının %95'i üç yaşına gelene kadar programı izlemişti. 2008'de, 77 milyon Amerikan'ın çocukken bu diziyi izlediği tahmin ediliyordu. Programın 40. yıldönümünde 2009'da, televizyonda 15. en popüler çocuk programı olarak sıralandı ve 50. yıldönümünde 2019'da küresel olarak %100 marka bilinirliği vardı. 2018'de, program PBS Kids'te ikinci en yüksek reytingli