Bugün öğrendim ki: Çocukken yoğun bir şekilde Pokémon video oyunları oynayan yetişkinlerin, her Pokémon'un görüntülerine öncelikli olarak yanıt veren bir beyin bölgesine sahip olduğu bulundu. Stanford araştırmacıları, Pokémon karakterleri tarafından aktive edilen beyin bölgesini belirlediler.

---

Çocukluk yıllarınız sayısız saat Pokémon yakalama, eğitme ve dövüşmeyle geçiriliyorsa, beyninizde Wobbuffet, Bulbasaur ve Pikachu resimlerine düşkün bir kıvrım olabilir.

Videoyu görüntülemek için web sitesini ziyaret edin.

Stanford psikologları, çocukken Pokémon video oyunlarını yoğun bir şekilde oynayan insanların beyinlerinde Pokémon karakterlerine yönelik tercihli bir aktivasyon belirlediler.

Nature Human Behavior dergisinde çevrimiçi yayımlanan bulgular, görsel sistemimizle ilgili iki ilgili gizemi aydınlatmaya yardımcı oluyor. "Alanın açık bir sorusu, neden beyin bölgelerinin sözcüklere ve yüzlere yanıt verdiğini, ancak örneğin arabalara yanıt vermediğini," dedi, çalışmanın ilk yazarı ve eski Stanford lisansüstü öğrencisi Jesse Gomez. "Ayrıca neden herkesin beyninde aynı yerde ortaya çıktıkları da bir gizem."

Kısmi bir cevap, Harvard Tıp Fakültesi'ndeki maymunlarla yapılan son araştırmalardan geliyor. Oradaki araştırmacılar, görsel kortekste – gördüklerimizi işleyen beyin bölümü – yeni bir nesne kategorisine ayrılmış bölgelerin gelişmesi için, beynin özellikle esnek ve görsel deneyime duyarlı olduğu genç yaşlarda bu nesnelere maruz kalmanın gerekli olduğunu buldular.

Gomez, insanların da aynı şekilde olup olmadığını merak ederken, kendi çocukluğunu ve sayısız saat video oyunu oynadığını, özellikle de Pokémon Kızıl ve Mavi oyununu hatırladı.

"6 veya 7 yaşlarında oyun oynamaya başladım ve Nintendo yeni sürümler çıkardıkça çocukluğum boyunca oynadım," dedi Gomez.

Gomez, erken çocukluk dönemi maruziyetinin özel beyin bölgelerinin gelişmesi için kritik ise, çocukluk çağında Pokémon oynamış diğer yetişkinlerin de diğer uyarıcılardan daha çok Pokémon karakterlerine yanıt vermesi gerektiğini düşündü. Ve oyunlardaki Pokémon karakterleri, günlük deneyimlerimizde tipik olarak karşılaştığımız nesnelerden çok farklı göründüğünden, görsel teoriler, Pokémon'a yönelik aktivasyonların nerede ortaya çıkması gerektiği konusunda benzersiz tahminler yapar.

"Pokémon'ın eşsiz yanı, yüzlerce karakter olması ve oyunu başarıyla oynamak için bunların tümü hakkında bilgi sahibi olmanız gerekiyordu. Oyun, yüzlerce küçük, benzer görünüşlü karakteri ayırdığınız için sizi ödüllendiriyor," dedi Gomez. "Bunun için bir bölge oluşturmazsanız, asla gerçekleşmeyecek diye düşündüm."

Eksiklik önyargısı

Heyecanlı olan Gomez, fikri danışmanına sundu. "Çalışmayacağını düşündüm," dedi Stanford İnsan ve Bilimler Okulu'nda psikoloji profesörü Kalanit Grill-Spector.

Ancak, daha fazla düşündükçe, gerçekten iyi bir doğal deneyin tüm unsurlarına sahip olduklarını fark ettiler: İlk Pokémon oyunu 1996'da piyasaya sürüldü ve 5 yaşındaki çocuklar tarafından oynandı; çoğu, ergenlik döneminde ve hatta erken yetişkinlik döneminde oyuna devam etti. Oyunlar, bu çocukları aynı karakterlere defalarca maruz bıraktı; Pokémon savaşında kazanıldığında veya oyun içi ansiklopedi olan Pokédex'e yeni bir karakter eklendiğinde onları ödüllendirdi. Ayrıca, tüm çocuklar aynı küçük kare ekranlı ve yaklaşık aynı kol mesafesinde tutulmasını gerektiren aynı taşınabilir cihaz olan Nintendo Game Boy'da oyunları oynadı.

Stanford araştırmacıları, bu son noktayı, beyindeki özel bir kategori bölgesinin boyutunun ve yerinin iki şeye bağlı olduğunu belirten bir görsel teori olan merkezcilik önyargısını test etmek için kullanabilirlerdi: nesnelerin görsel alanımızın ne kadarını kapladığı ve ayrıca görüşümüzün hangi bölümlerini – merkezi veya çevresel – kullanarak bunları gözlemlediğimiz.

Küçük bir ekranda Pokémon oynamak, Pokémon karakterlerinin oyuncunun merkez görüşünün yalnızca çok küçük bir kısmını kapladığı anlamına gelir. Merkezcilik önyargısı teorisi, bu nedenle, Pokémon için tercihli beyin aktivasyonlarının görsel korteksin merkezi veya foveal görüşümüzdeki nesneleri işleyen kısmında bulunması gerektiğini öngörüyor.

Tohum fonu

Şüpheciliğine rağmen, Grill-Spector, Gomez'in Stanford Bilişsel ve Sinirbilimsel Görüntüleme Merkezi aracılığıyla mevcut olan tohum fonu için başvurmasını önerdi. "İşte tohum hibeleri işe yarar," dedi Grill-Spector. "Gerçekten derinlemesine ve içgörülü sorulara cevap bulabilecek riskli deneylerde bulunmamıza izin veriyorlar."

Fon sağlandıktan sonra, Gomez, çocukluğunda yoğun olarak Pokémon oynamış yetişkinleri işe aldı. Kendisi ve o zamanlar laboratuvar yöneticisi ve çalışmanın ortak yazarı Michael Barnett dahil olmak üzere 11 kişi vardı.

Test denekleri işlevsel bir manyetik rezonans görüntüleme tarayıcısına yerleştirildiğinde ve yüzlerce rastgele Pokémon karakterine baktıklarında, beyinleri, çocukken video oyunu oynamamış kontrol grubuna göre görüntülere daha fazla yanıt verdi.

"Başlangıçta ana çalışmada Game Boy oyunundaki Pokémon karakterlerini kullandım, ancak daha sonra birkaç konuda çizgi filmdeki karakterleri de kullandım," dedi Gomez. "Çizgi film karakterleri daha az pikselleştirilmiş olsa bile, beyin bölgesini hala harekete geçirdiler."

Pokémon'a yönelik beyin aktivasyonlarının yeri de bireyler arasında tutarlıydı. Kulaklarımızın hemen arkasında bulunan ve oksipitotemporal sulcus adı verilen bir beyin kıvrımında aynı anatomik yapıdadır. Araştırmacılar ne kadar anlayabildiyse, bu bölge genellikle (Pokémon karakterlerine benzeyen) hayvan resimlerine yanıt verir.

"Çalışmamızdan elde ettiğim derslerden biri, merkezi görüşümüzle aktive edilen bu beyin bölgelerinin yoğun deneyime özellikle duyarlı olması," dedi Grill-Spector.

Usta improvizatör

Grill-Spector, yeni bulguların, beynimizin çok erken yaştan itibaren deneyimsel öğrenmeye yanıt olarak değişebileceği konusunda yeni kanıtlardan başka bir şey olmadığını söyledi, ancak beynin bu değişikliklerin nasıl gerçekleştiğini şekillendiren ve yönlendiren sabit sınırlamaları olduğunu ekledi.

Bir müzik gramerine saygı duyarak kendi bestelerini spontan olarak icat eden becerikli bir caz müziği çalıcı gibi, beyin yeni Pokémon karakterlerine atanan aktivasyonlar yaratabilen, ancak bu kategoriye özgü aktivasyonların nerede gerçekleşeceği konusunda merkezi bakışla tercih edilen nesnelerle ilgili kurallara uymak zorunda olan ustaca bir improvizatör.

Çalışma, etkilenen çocukların beyinlerinde kalıcı etkilere yol açabileceği kanıtı olarak görülen ebeveynler için Grill-Spector, beynimizin birçok şeyi içerebileceğini söyledi. "Görsel korteks yüz milyonlarca nöron içeriyor," dedi. "Bu korteks bölümünde çok sayıda desen kodlama kapasitemiz var."

Gomez ayrıca, Pokémon oynamış tüm test deneklerinin başarılı yetişkinler olarak büyüdüğünü de belirtti. "Oradaki taranan kişilerin hepsinin doktorası olduğunu söyleyebilirim," dedi Gomez. "Hepsi çok iyi."

Kalanit Grill-Spector, Stanford Bio-X ve Wu Tsai Sinirbilim Enstitüsü üyesidir.

Araştırma, Ruth L. Kirschstein Ulusal Araştırma Hizmetleri, Ulusal Sağlık Enstitüleri ve Stanford Üniversitesi Bilişsel ve Sinirbilimsel Görüntüleme Merkezi (CNI) tarafından finanse edildi.