Bugün öğrendim ki: Hitler'in en sevdiği heykeltıraş olan ve Nazi ideallerini abartılı bir üslupla tasvir eden Arno Breker'e, savaştan sonra Stalin tarafından bir görev teklif edilmiş ancak "Bana bir diktatörlük yeter" diyerek bu teklifi reddetmiştir. 1991'deki ölümüne kadar çalışmalarını sürdürmüştür.

---

Alman heykeltıraş, Adolf Hitler'in favorisi

1936 Berlin Olimpiyatları Sanat yarışmaları madalya rekoru Heykeller

Arno Breker (19 Temmuz 1900 - 13 Şubat 1991), Nazi Almanyası'ndaki kamu eserleriyle tanınan Alman bir heykeltıraştır. Eserleri, yetkililer tarafından dejenere sanatın karşıtı olarak kabul edilmişti. Resmî devlet heykeltıraşı yapıldı ve askerlikten muaf tutuldu.[1] En bilinen heykellerinden biri, Albert Speer'in yeni Reich Şansölyelik binasının araba girişinin bir tarafını süslüyen Nazi Partisi'nin ruhunu temsil eden Die Partei'dir.

Nazi Almanyası'nın 1945'te düşüşünden sonra Breker, yeni Batı Almanya'da heykeltıraş olarak profesyonel olarak gelişmeye devam etti.[1]

Yaşam

[değiştir]

Breker, Almanya'nın batısında Elberfeld'de, taş ustası Arnold Breker'in oğlu olarak dünyaya geldi.[2] Taş oymacılığı ve anatomi ile birlikte mimarlık okumaya başladı. 20 yaşında, Hubert Netzer ve Wilhelm Kreis'in derslerini aldığı Düsseldorf Sanat Akademisi'ne girdi.[3] İlk olarak 1924'te, eğitimini tamamlamadan kısa bir süre önce Paris'i ziyaret etti. Orada Jean Cocteau, Jean Renoir, Pablo Picasso, Daniel-Henry Kahnweiler ve Alfred Flechtheim ile tanıştı.[3] 1927'de o yıl Alf Bayrle ile bir sergi açtığı Paris'e taşındı. Breker, kısa sürede sanat tüccarı Alfred Flechtheim tarafından kabul edildi. Daha sonra portrelerini yaptığı Charles Despiau, Isamu Noguchi, Maurice de Vlaminck ve André Dunoyer de Segonzac gibi sanat dünyasındaki önemli kişilerle de yakın ilişkiler kurdu. Kuzey Afrika'ya seyahat etti ve "Tunus Yolculuğu" başlığı altında yayınladığı litografiler üretti. Ayrıca daha sonra Breker'i "Almanya'nın Michelangelo'su" olarak tanımlayacak olan Aristide Maillol'u da ziyaret etti.[kaynak belirtilmeli]

1932'de Prusya Kültür Bakanlığı tarafından ona bir ödül verildi ve bu da bir yıl Roma'da kalmasına olanak sağladı. 1934'te Max Liebermann'ın tavsiyesi üzerine Almanya'ya döndü. Bu dönemde Nazi gazetesi Völkischer Beobachter'in editörü Alfred Rosenberg, Breker'in bazı çalışmalarını dejenere sanat olarak nitelendirdi. Ancak Breker, özellikle Adolf Hitler olmak üzere birçok Nazi liderinin desteğini aldı. Rosenberg bile daha sonra heykellerini Nazi Almanyası'nın "güçlü ivme ve irade gücü" ("Wucht und Willenhaftigkeit") ifadeleri olarak niteledi.[4] 1933'ten 1942'ye kadar Nazilerden sipariş aldı, örneğin 1942'de işgal altındaki Paris'te eserlerinin sergilendiği bir sergiye katıldı ve burada eserlerini beğenen Jean Cocteau ile tanıştı. Albert Speer ve Hitler ile kişisel ilişkiler kurdu. 1936'da Berlin'deki 1936 Olimpiyatları sanat yarışmasına katılacak, atletik yeteneği temsil eden iki heykelin siparişini aldı. Bunlardan biri bir Dekatlet ("Zehnkämpfer") idi ve heykeller için gümüş madalya kazandı; diğeri ise "The Victress" ("Die Siegerin") idi.[5] 1937'de Yunan bir model olan Demetra Messala (Δήμητρα Μεσσάλα) ile evlendi. Aynı yıl Breker, Nazi Partisi'ne katıldı ve Hitler tarafından "resmî devlet heykeltıraşı" yapıldı, büyük bir mülk verildi ve kırk üç asistanla bir atölye sağlandı.[6][1] Breker, Hitler ve baş propaganda görevlisi Joseph Goebbels tarafından savaş zamanı askerlik görevinden muaf tutulan 378 "Gottbegnadeten" (ilahi yetenekli) sanatçının bir listesinde yer alıyordu. İkiz heykelleri The Party ve The Army, Albert Speer'in yeni Reich Şansölyelik binasının girişinde, ayrıca 1945'e kadar Adolf Hitler'in Berlin'deki Reich Şansölyelik binasının bahçe cephesindeki giriş merdivenlerini süslüyen Josef Thorak'ın "Striding Horses" (1939) eseriyle birlikte önemli bir yere sahipti.[1]

Eserlerinin neoklasik doğası, Yoldaşlık, Meşale Taşıyıcı ve Fedakarlık gibi isimlerle, Nazi ideallerini somutlaştırıyordu ve Nazi mimarisinin özelliklerine uyuyordu. Ancak yakından incelendiğinde, figürlerinin oranları, yüzeylerinin oldukça renkli işlenmesi (koyu ve açık vurgular arasındaki güçlü kontrastlar) ve kaslarının melodramatik gerginliği, belki de 16. yüzyıl İtalyan Mannerist heykeltıraşlarla karşılaştırılmayı hak ediyor. Breker'in neoklasisizmine olan bu Mannerist eğilim, Alman Modernizmi'ndeki eşzamanlı dışavurumcu eğilimlere kabul edilenden daha yakın bir bağışlığı gösterebilir.[kaynak belirtilmeli]

Üçüncü Reich'ın düşüşüne kadar Breker, Berlin'de görsel sanatlar profesörüydü.

Nazi sonrası kariyer

[değiştir]

Breker'in kamu eserlerinin yüzde doksanı, savaşın sonuna doğru Almanya'nın bombalanması sırasında yok edildi.[7] 1946'da Breker'e Sovyet lideri Joseph Stalin tarafından bir görev teklif edildi, ancak "Bir diktatörlük benim için yeter" diyerek reddetti.[8] 1948'de Breker, Nazilerin "yoldaşı" olarak nitelendirildi ve işinden çıkarıldı, ancak yine de profesyonel olarak gelişmeye devam etti.[1] Şimdi yeni Batı Almanya'da olan Düsseldorf'a döndü ve burası Paris'te yaşadığı dönemlerle birlikte onun üssü oldu. Bu dönemde mimar olarak çalıştı. Ancak, heykeller için sipariş almaya devam etti ve işletmeler ve bireysel patronlar için çalışarak, tanıdık klasik tarzında bir dizi eser üretti. Ayrıca birçok portre büstü de üretti. 1970'te Fas kralı tarafından Kazablanka'daki Birleşmiş Milletler Binası için eser üretmesi istendi, ancak eserler yıkıldı. Düsseldorf belediye binası için heykeller, Enver Sedat ve Konrad Adenauer'in portreleri ve Nazi dönemi eserlerinde olduğu gibi görkemli bir tarzda miğfer takıp mızrak atan Pallas Athena heykeli de dahil olmak üzere birçok eser daha izledi.[1] Breker'in rehabilitasyonu devam etti ve Bodenstein ailesinin finanse ettiği ve bu amaçla Schloss Nörvenich'i (Aachen ve Köln arasında) ayıran bir Breker müzesinin yaratılmasıyla sonuçlandı. Arno Breker Müzesi 1985'te açıldı ve 2021'de hala açık.[1]

Breker'in rehabilitasyonu, 1981'de bazı eserleri Paris'teki Centre Georges Pompidou'da sergilendiğinde Paris'te yaşanan tartışma da dahil olmak üzere, Nazi karşıtı aktivistlerin tepkisine yol açtı.[1] Aynı yıl Berlin'deki bir sergiye anti-Breker gösterileri eşlik etti. Breker'in hayranları, onun hiçbir zaman Nazi ideolojisini desteklememiş, sadece onların himayesini kabul etmiş olduğunu iddia etti.[kaynak belirtilmeli]

Breker'in son büyük eseri, Yunanistan'da yerleştirilmesi amaçlanan büyük bir İskender heykeliydi.[kaynak belirtilmeli]

Evlilik ve aile

[değiştir]

Arno Breker iki kez evlendi. İlk eşi Demetra Messala, Yunan bir modeldi. 1956'da bir trafik kazasında öldü. 1958'de Charlotte Kluge ile yeniden evlendi. İki çocukları oldu: Gerhart (1959) ve Carola (1962). Breker, 1991'de ölümüne kadar Kluge ile evli kaldı.[9]

Portreler (çoğunlukla bronz)

[değiştir]

Baron von Mirbach, 1920

Friedrich Ebert, Berlin 1924 (ilk devlet komisyonu)

Walter Kaesbach, Düsseldorf, 1925

Artur Kaufmann, 1925

Herbert Eulenberg, 1925–26

Otto Dix, Paris 1926–27

Isamu Noguchi, Paris 1927

Hermann Kesser, 1927

Moissey Kogan, Paris 1927/28

Inge Davemann, 1928

Albert Lindgens, 1928

Walter Lindgens, 1928

Illa Fudickar, 1929

Robert Gerling, 1929

Arnold von Guilleaume, 1929

Jean Marchand, 1929

Mossey Kogan, 1929

H. R. von Langen, 1929

Alberto Giacometti

Isolde von Conta, 1930

Abraham Frohwein, 1930

Heinrich Heine, 1930

Edith Arnthal, 1930–31

Demetra Breker, 1931

Nico Mazaraki, 1931

Robert Valancey, Paris 1931

Prens Georg of Bavaria, 1932

Andreas von Siemens, Berlin 1932

Nina Bausch, 1933

Demetra Breker, 1933

Olga von Dahlgreen, 1933

Arthur Kampf, 1933

Victor Manheimer, 1933

Nora von Schnitzler, 1933

Robert de Valencay, 1933

Max Liebermann, 1934

Gottfried Bermann Fischer, 1934

Max Baldner, 1934

Kurt Edzard, 1934

Graf von Luckner, 1934

Anne-Marie Merkel, 1934–35

Pütze von Siemens, 1934–35

Kurt Edzard, 1935

Anne-Marie Merkel, 1935

Pütze von Siemens, 1935–36

Carl Friedrich von Siemens, 1936

Leo von König, 1936

Joseph Goebbels, 1937

Paul von Hindenburg, 1937

Wolfgang Reindl, 1938

Adolf Hitler, 1938

Richard Wagner, 1939

Gerda Bormann (Martin Bormann'ın eşi), 1940

Edda Göring (Hermann Göring'in kızı), 1941

Albert Speer, 1941

Margarete Speer (Albert Speer'in eşi), 1941

Bernhard Rust

Erika Baeumker (Adolf Baeumker'in eşi), yaklaşık 1941

Gerhart Hauptmann, 1942

Serge Lifar, 1942–43

Aristide Maillol, 1942–43

Alfred Cortot, 1942–43

Abel Bonnard, 1943

Wilhelm Kreis, 1943

Maurice de Vlaminck, 1943

Claude Flammarion, 1944

Gottfried Ude-Bernays, 1945

Johannes Bork, 1946

Lothar Albano Müller, 1950

Ludwig Hoelscher, 1952

Gustav Lindemann, 1952

Wilhelm Kempff, 1953

Etiyopya İmparatoru I. Haile Selassie, 1955

Rolf Gerling, 1956

Hans Gerling

Friedrich Sieburg, 1961

Jean Cocteau, 1963

Jean Marais, 1963

Henry de Montherlant, 1964

Marcel Pagnol, 1964

Roger Peyrefitte, 1964

Jeanne Castel, 1964

Paul Morand, 1965

Jacques Benoist-Méchin, 1965

Henry Picker

André Dunoyer de Segonzac, 1966

Marcel Midy

Ezra Pound, 1967

Kral V. Muhammed, 1967

Prenses Ira von Fürstenberg

Louis-Ferdinand Céline, 1970

Salvador Dalí, 1974–75

Ernst Fuchs, 1976–77

Leopold Sedar Senghor, 1978

Anvar Sadat, 1980

Ernst Jünger, 1981–82

Richard Wagner, Cosima Wagner, Franz Liszt, 1982

Heinrich Heine, 1983

Peter ve Irene Ludwig, 1986–87

Gerhard Hauptmann, 1988

Arno Breker (kendi portresi), 1991

1935–1945 arası Heykeller

[değiştir]

Rölyefler

[değiştir]

Der Genius (1938)

Der Kämpfer (Savaşçı) (1938)

Apollo ve Daphne

Auszug zum Kampf (Savaşa Çıkış) (1941)

Aufbruch der Kämpfer (Savaşçıların Yola Çıkışı) (1940–41)

Der Rufer (Çığırtkan) (1941)

Orpheus ve Eurydice (1944, Breker Müzesi)

Breker'in Kitapları

[değiştir]

1983 – Schriften ("Yazılar") Bonn: Marco-Edition ISBN 3-921754-19-4.

1987 – Begegnungen und Betrachtungen ("Karşılaşmalar ve Düşünceler") Bonn: Marco-Edition ISBN 3-921754-27-5.

2000 – Über allem Schönheit ("Güzelliğin Üstünde") Arnshaugk. ISBN 3-935172-02-8

Filmler ve Videolar

[değiştir]

Arno Breker – Harte Zeit, starke Kunst, Arnold Fanck, Hans Cürlis, Riefenstahl-Film GmbH, Berlin (1944)

Arno Breker – Skulpturen und Musik, Marco J. Bodenstein, 20 dakika, Marco-Edition Bonn.

Arno Breker – Deutsche Lebensläufe, renkli film, 60 dakika, Marco-VG, Bonn. [yıl gerekli]

Paris-Rom-Berlin und Arno Breker, ve Albert Speer ile röportaj. Renkli film, 60 dakika, EKS Museum Europäische Kunst, Schloss 52388 Nörvenich.

Zeit der Götter (Tanrıların Zamanı) (1992)[12]

Ayrıca bakınız

[değiştir]

Almanya portalı

Görsel sanatlar portalı

Biyografi portalı

Referanslar

[değiştir]

Notlar

Daha fazla okuma

Bodenstein, Joe F. (2016). Arno Breker – une biographie. Paris: Èditions Séguier Paris. ISBN 978-2-84049-690-8

Despiau, Charles (1942). Arno Breker. Paris: Edition Flammarion.

Egret, Dominique (1997). Arno Breker: Ein Leben für das Schöne. Berlin: Grabert Verlag. ISBN 3-87847-157-2.

Hirlé, Ronald (2010). Arno Breker – Sculpteur – Dessinateur – Architecte. Strasbourg ve Paris: Editions Hirlè. ISBN 978-2-914729-83-3

Klier, Hans (1978). Arno Breker – Form und Schönheit. Bonn: Salzburger Kulturvereinigung; Paris: Marco-Edition.

Kraus, Carl; Obermair, Hannes (2019). Mythen der Diktaturen. Kunst in Faschismus und Nationalsozialismus – Miti delle dittature. Arte nel fascismo e nazionalsocialismo. Landesmuseum für Kultur- und Landesgeschichte Schloss Tirol. ISBN 978-88-95523-16-3.

Leber, Hermann (1998). Rodin, Breker, Hrdlicka ISBN 3-487-10722-8

Möller, Uwe (2000). Arno Breker – Zeichnungen-Drawings-Dessins 1927–1990. Bonn: Marco Edition ISBN 3-921754-37-2

Peyrefitte, Roger (1980). Hommage an Arno Breker. Paris: Marco-Edition. ISBN 3921754097

Probst, Volker G. (1981). Der Bildhauer Arno Breker – Eine Untersuchung. Paris: Marco-Edition ISBN 3-921754-07-0.

Probst, Volker G. (1981). Das Bildnis des Menschen im Werk von Arno Breker Paris: Marco-Edition. ISBN 3-921754-13-5.

Probst, Volker G. (1985). Das Pietà-Motiv bei Arno Breker. Paris: Marco-Edition. ISBN 3-921754-25-9

Schilling, Rolf (1994). Eros und Ares – Begegnung mit Breker. Munich: Edition Arnshaugk ISBN 3-926370-21-1

Trimborn, Jürgen (2011). Arno Breker. Der Künstler und die Macht. Berlin: Aufbau-Verlag ISBN 978-3-351-02728-5

Zavrel, B. John (1985). Arno Breker – His Art and Life. New York: West Art. ISBN 0-914301-01-2

Zavrel, B. John ve Ludwig, Peter (1990). Arno Breker – The Collected Writings. New York: West Art; Paris: Marco-Edition. ISBN 0-914301-13-6

Zavrel, B. John ve Webb, Benjiman D. (1982). Arno Breker – The Divine Beauty in Art. New York: West Art. ISBN 0-914301-04-7