Bugün öğrendim ki: V2 roketinin yakıtının alkolden sağlanması nedeniyle, geliştirme sırasında teknisyenlerin sıklıkla yakıtı içmesi önemli gecikmelere neden oluyordu
1930'larda, Almanya'nın kuzeyinde Baltık Denizi kıyısında Peenemünde adlı ıssız bir yerde, Ordu için çalışan bir roket mühendisi ekibi tarihin ilk uygulanabilir sıvı yakıtlı roketini geliştirdi. Nazi'lerin verdiği takma adıyla V-2 olarak bilinen A-4, Hitler'in umduğu gibi oyunun seyrini değiştiren bir silah haline gelmeyen bir teknolojik harikaydı. Geliştirilmesi boyunca V-2, teknik ve politik sorunlarla boğuştu, bunların en az bilineni ise teknisyenlerin roketleri yakıtlamak için gereken etil alkolü içmeye devam etmiş olmasıydı.
V-2, modern standartlara göre küçük bir roketti. Burundan kanatlara kadar 45 fitten biraz daha uzun, beş buçuk fit çapında ve yaklaşık 27.000 pound ağırlığındaydı, yükü ise çarpma anında patlamak üzere tasarlanmış 2.200 poundluk bir savaş başlığıydı. Motoru, o zamanın teknik bir harikasıydı. Yüksek hızlı pompalar, itki odasına büyük miktarda yakıt zorladı, böylece motor 56.000 pound itki üretti. Bu, yaklaşık 220 mil menzil, 50 ila 60 mil arasında bir maksimum yükseklik ve saatte 3.400 mil hız anlamına geliyordu. V-2, fırlatıldıktan kısa bir süre sonra ses hızını aştı, yani hedefine ulaştığında - Londra, Antwerp, Liège, Brüksel, Paris ve Lüksemburg'a fırlatıldı - vatandaşlar onu duymadılar. Patlamayı duydular, sonra da gecikmeli ses patlamasını duydular.
Ancak V-2 bir silah olarak fırlatılmadan önce, başında Wernher von Braun olan Dornberger'in ekibi, Peenemünde'de tüm teknik aksaklıkları giderdi. Araştırmacılar ve teknisyenler, roketin aerodinamik tasarımını geliştirdi, yönlendirme sistemini geliştirdi ve üretti ve etil alkol ve su kullanan motoru mükemmelleştirdi.
Yakıt kaybının Dornberger'e bildirilmesi gerekiyordu ve kaybolan yakıt, endişe verici bir miktara ulaşmıştı. Teknisyenler, etil alkolün buharlaşmasının veya dökülmesinin kaçınılmaz olduğunu söylediler. Ancak Dornberger daha iyi biliyordu. Etil alkol, birayı, şarabı ve içkiyi alkollü yapan aynı tür alkol. Görünüşe göre Peenemünde'deki teknisyenler, kendi zevki için biraz V-2 yakıtı kaçırıyorlardı. O zamanlar kaynaklar kıttı. Roket ekibi çok fazla mali desteğe sahip değildi ve yedek malzeme yoktu. Yakıt hırsızlığını durdurmanın bir yolunu bulması gerekiyordu.
İlk çözüm, karışıma sağlıklı olmayan bir pembe boya eklemekti, ancak işe yaramadı. Bir hafta içinde Peenemünde'nin roket bilim adamları, boyanmış etil alkolü sıradan bir patatesle süzerek boyayı giderip schnapps elde edebileceklerini buldular.
İkinci çözüm, Peenemünde'de çalışan mühendislerden biri olan Karl Heimburg'dan geldi: alkole "ilaç" ekleyin. Bunun etkilerinin tahmin edilmesi gerekiyordu. Teknisyenler sık sık tuvalete gittikleri için fırlatma testleri gecikti ve o kadar çok adam hasta raporu verdi ki bazı fırlatmaların gerçekleşmesi pek olası görünmüyordu.
Sonunda yakıt karışımına metil alkol eklendi ve yine tahmin edilebilir sonuçlar ortaya çıktı. Bir adam görüşünü, bir diğeri de hayatını kaybetti.
Savaş uzadıkça, kaynaklar azaldıkça alkol talebi arttı. Müttefik bombardımanları tesisleri yok etti ve patates ürünleri alkol üretimi ihtiyacını karşılayamıyordu. Peenemünde'nin yakınındaki Swinemünde'de bulunan devlet alkol kontrol ve dağıtım kurulu ile Nazi Partisi sonunda roket tesisindeki tüketimden haberdar oldu ve müdahale etmekle tehdit etti. Dornberger, Naziler ile roket programı arasında sağlıklı bir mesafe tutmak istiyordu ve Heimburg, SS'i korkutmak için devreye girdi. Alkol hırsızlığını engellemek için iyi bir caydırıcının, ölü çalışanların cesedini tüm işçilerin görebileceği bir yere asmak olacağını öne sürdü. Ciddi değildi, ancak ürkütücü tehdit, Nazileri roket yakıtı söz konusu olduğunda Peenemünde'de bir şey yapmaktan alıkoydu.
Görünüşe göre insanların roket yakıtı tüketebileceği bazı durumlar var. Peenemünde'den eski bir mühendis, bir roketin alkol içeriğinin yaklaşık 66.130 kuru martini ile aynı olduğunu tahmin etti. Bu, binlerce işçinin biraz olsun stres atmasına yardımcı olacak kadar alkol var.