Bugün öğrendim ki: Fizikçi Brian Schmidt, meslektaşı Sean Carroll ile bir iddiaya girdi ve kozmolojik yoğunluk parametresinin değerini 20 yıl içinde bilmeyeceğimizi iddia etti. Brian bahsi kendisi çözerek bahsi kaybetti ve bu da ona Nobel ödülü kazandırdı.
Blogda uzun süreli radyo sessizliği için özür dileriz. (Bilinçaltımdan cesaret verici bir işaret olduğunu düşündüğüm, orijinal olarak yazılmış "radyo bilimi".) Zamanım ve dikkatim, "gerçek iş" olarak bilinen ilginç bir fenomen tarafından alındı. Neredeyse gönderilebilir kaba taslak formda dört makalem var, güzel bir şekilde köpüren üç proje daha ve "bu sonuç doğru olamaz çünkü eğer doğruysa gerçekten ilginç ve önemli olur ve bu asla olmaz ama hey asla bilemezsin ”aşamasını. Bir yıldan sonra çok fazla kitap yazma, seyahat, atölye organizasyonu vb. İle araştırmaya odaklanmak iyi hissettiriyor. Seyahatten bahsetmişken, geçen haftayı Avustralya'da, kısmen Sidney'de ve kısmen de Canberra'da geçirdim. Bu gezi, varlığını iki şanslı gerçeğe borçluydu. Birincisi, lisansüstü okuldayken ofis arkadaşım, o zamandan beri Avustralya'da yaşayan etkili bir gökbilimci olan Brian Schmidt'ti (oh ve [Nobel Ödülü] 'nü kazandı (http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2011 /schmidt.html) evrenin ivmesi adı verilen küçük bir şey için). İkincisi, Brian ve ben her zaman kazandığım birbirimizle bahis oynamaktan hoşlanıyoruz. (En azından şu andan itibaren, _n_ = 2 ile.) Yüksekokulda yaptığımız ilk iddiamız, bir gün kozmolojik yoğunluk parametresi olan Omega'nın güvenilir bir ölçümüne sahip olup olmayacağımızdı. Küçük bir şişe eski liman satın aldık ve 20 yıl içinde üzerinde mutabık kalınan bir değerimiz olmazsa Brian'ın onu toplayacağını, eğer varsa ben de alacağımızı kabul ettik. 90'lı yılların başlarında, astronomların evrenin açık olduğunu ima eden sayıları ölçmeye devam ettiklerini, teorisyenlerin ise evrenin doğallık gerekçesiyle uzamsal olarak düz olması gerektiği konusunda ısrar ettiklerini hatırlamalısınız. Tartışma, her iki kampın da haklı olduğunu gösteren kozmik ivmenin keşfedilmesiyle büyük ölçüde sona erdi: gökbilimciler yoğunluğu doğru bir şekilde ölçtüler.