Bugün öğrendim ki: Leonard Cohen'in "Hallelujah" ı içeren albümünü dinledikten sonra, CBS Records'un başkanı, bunun bir ABD sürümü için yeterince iyi olmadığını söyledi. Yıllar sonra bir ödülü kabul eden Cohen, plak şirketine teşekkür ederek, "İşime olan ilgilerinin alçakgönüllülüğünden her zaman etkilendim." Dedi.
Cohen bizi karşıladı. Sırtındaki kompresyon kırıklarından kaynaklanan ağrıyı daha iyi hafifletmek için büyük, mavi bir tıbbi sandalyeye oturdu. Şimdi çok zayıf, ama yine de yakışıklı, gri-beyaz saçları ve keskin koyu gözleri var. İyi tasarlanmış gece mavisi bir takım elbise giymişti - altmışlı yıllarda bile takım elbise giymişti - ve yakasından bir sopa iğnesi vardı. Elini sarayda emekli olmuş bir capo gibi uzattı. Merhaba arkadaşlar, dedi. Lütfen, lütfen şuraya oturun. Sesinin derinliği Tom Waits'in Eddie Kendricks gibi çıkmasına neden oluyor. Ve sonra, annem gibi, kilerinin tam kataloğu olabilecek bir şeyi teklif etti: su, meyve suyu, şarap, bir parça tavuk, bir dilim kek, "belki başka bir şey." Birlikte geçirdiğimiz saatlerde birçok içecek ikram etti ve her zaman nazikçe. "Biraz peynir ve zeytin dilimi ister misin?" Axl Rose'dan alabileceğiniz bir teklif değil. "Biraz votka? Bir bardak süt? Schnapps? " Ve annemde olduğu gibi, bazen evet demek en iyisidir. Bir gün, her şeyi caddenin aşağısındaki bir Fatburger'den sipariş edilen çizburger ve diğerinde yaban turpu ile kalın gefilte balık dilimleri yedik. Marianne'ın ölümü geçmişte sadece birkaç hafta olmuştu ve Cohen'in mektubunun - ölmekte olan bir arkadaşına gönderdiği e-posta - en azından Cohen-coşkulu evreninde viral hale gelmesi karşısında hâlâ şaşkındı. Duyguları hakkında kamuoyuna açıklama yapmamıştı, ancak Marianne'in Oslo'daki en yakın arkadaşlarından biri notu serbest bırakmak istediğinde itiraz etmedi. "Ve ona bağlı bir şarkı olduğu ve bir hikaye olduğu için. . . " dedi. Bu sadece tatlı bir hikaye. Yani bu anlamda memnun değilim. " Yaşındaki herhangi biri gibi, Cohen de kayıpları rutin bir mesele olarak görüyor. Marianne'ın ölümüyle, birlikte geçirdikleri zamanın hatıraları tarafından geride bırakıldığı kadar yıkılmış görünmüyordu. Masamda bütün odayı koklayan bir gardenya olurdu, dedi. "Küçük bir sandviç olurdu