Bugün öğrendim ki: O zamana kadar 1989'da ABD, Teksas'ta CERN'den 10 yıl önce higgs-bozonu keşfeden 50 mil uzunluğunda bir parçacık hızlandırıcı inşa edecekti.
ABD Kongresi, projeye yaklaşık 2 milyar dolar harcandıktan sonra Ekim 1993'te Süperiletken Süper Çarpıştırıcıyı (SSC) feshettiğinde, yüksek enerji fiziğinde 40 yıldan fazla Amerikan liderliğini sona erdirdi. Elbette, disiplindeki ABD hegemonyası on yıldan fazla bir süredir kötüye gidiyordu, ancak SSC'nin iptali, Avrupa'yı şüphesiz sürücü koltuğuna oturtan ve CERN'de Higgs bozonunun keşfinin kapısını açan nihai darbeydi (bkz. Today_, [Eylül 2012, sayfa 12] (http://dx.doi.org/10.1063/PT.3.1699)). Bilim tarihinde bir dönüm noktası olan DGM'nin çöküşünün nedenleri ve sonuçları, olduğu günden beri tartışılıyor ve tartışılıyor. SSC'nin çöküşü için en az bir düzine iyi neden öne sürüldü. 1–41 \. DJ Kevles, The Physicists: The History of a Scientific Community in Modern America, 2. baskı, Harvard U. Press (1995), s. ix. 2 \. M. Riordan, Phys. Perspect. ** 2 **, 411 (2000). 3 \. S. Wojcicki, Rev. Accel. Sci. Technol. ** 02 **, 265 (2009). 4 \. M. Riordan, L. Hoddeson, AW Kolb, Tunnel Visions: The Rise and Fall of the Superconducting Super Collider, U. Chicago Press (2015), özellikle s. 264–73. Bunların başında projenin devam eden maliyet aşımları, önemli yabancı katkılarının olmaması ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi geliyor. Ancak son zamanlarda ortaya çıkan araştırma ve belgeler beni önemli yeni bir sonuca götürdü: Proje, ne kadar zengin ve güçlü olursa olsun, tek bir ulus tarafından takip edilemeyecek kadar büyük ve çok pahalıydı. SLAC'ın kurucu direktörü Wolfgang “Pief” Panofsky, projenin ölümünden sonraki aylarda özel bir görüşmede bu olasılığı dile getirdi; belki de SSC projesinin ABD yüksek enerji fiziği için “çok uzak bir köprü” olduğunu öne sürdü. Bu cümle, tüm adam boyunca aklımda sıkıca yerleşti