Bugün öğrendim ki: 24 yıldır kız kardeşi ile NYC'de bir otel odasında odadan çıkmadan ve dış dünyayla herhangi bir temas kurmadan yaşayan Ida Wood'un
Ida Wood'un hiçbir zaman dış dünyayla ilişkisini yenileme niyeti yoktu, ancak 5 Mart 1931'de ölüm bunu gerekli kıldı. O öğleden sonra saat dörtte, 93 yaşındaki [Herald Square Hotel] 'de (http://www.heraldsquarehotel.com/mhist.htm) 24 yıldır yapmadığı bir şeyi yaptı: Kapıyı gönüllü olarak açtı, boynunu koridordan aşağı uzattı ve yardım istedi. "Hizmetçi, buraya gel!" bağırdı. Ablam hasta. Bir doktor bulun. Sanırım ölecek. " Sonraki 24 saat içinde çeşitli insanlar 552 numaralı odaya girip çıktılar: Otel müdürü, yakındaki Hotel McAlpin'in ev doktoru ve saygıdeğer O'Brien, Boardman, Conboy, Memhard ve şirketlerinden iki avukatı çağıran bir müteahhit. Erken. Ida'nın kız kardeşi Bayan Mary E. Mayfield'ın vücudu bir çarşafla kaplı salondaki kanepede yatıyordu. Oda, sararmış gazete yığınları, kraker kutuları, kullanılmış ip topları, eski ambalaj kağıtları yığınları ve birkaç büyük sandıkla doluydu. Avukatlardan biri olan Morgan O'Brien Jr., bu garip ve darmadağınık hayatın bilmecesini bir araya getirmeye çalışırken otel çalışanlarını sorgulamaya başladı. Müdür, otelde yedi yıldır çalıştığını ve Ida Wood'u veya ölen kız kardeşini hiç görmediğini söyledi. Kayıtları, iki odalı süite 1907'de, 1928'de 71 yaşında bir hastanede ölen Ida'nın kızı Bayan Emma Wood ile birlikte taşındıklarını gösteriyordu. Faturalarını her zaman nakit olarak ödüyorlardı. Beşinci kattaki hizmetçi, kız kardeşlerin süitine hiç girmediğini ve kadınları sadece iki kez kirli çarşaf ve havluları teslim etmeye ve kapıdaki bir aralıktan temiz olanları kabul etmeye ikna ettiğini söyledi. Bir görevli, yıllarca günde bir kez kapıyı çalıp bayanlara bir şey isteyip istemediklerini sormanın alışkanlığı olduğunu söyledi. Her seferinde aynı ürünleri istediler: buharlaştırılmış süt, kraker, kahve, domuz pastırması ve yumurta.