Durdu insan seli sokaklar sessiz
Karanlıkta bir pencerede ben
Ardında çaresiz sessiz

Duygularım zincire vurulmuş
Arzularım müebbet hapis

Kahrediyor beni beni
Bu sonsuz bekleyiş

Birazdan sabah olacak derken
Doğacak güneşin hayalini kurmak
Çok çok erken
Ağustos ayında üşüyorum sanki
Içimde sönmeyen ateşin varken