Özet (TL;DR) @ 2018-10-31T06:59:16.000Z: Bir başarı hikayesi: Remziye'nin Darüşşafaka ile hayata dönüşü


2009 yılında, Mardin Bilge Koyu'nde, Turkiye'yi sarsan, gorulmemiş bir katliam yaşandı. Buyuk bir dram yaşanıyordu. Çok sayıda çocuk anasız-babasız, kimsesiz kaldı. Remziye Çelebi, o çocuklardan biri...

Remziye, o kabusu yaşarken henuz 8 yaşındaydı. Ailesinden, akrabalarından, koyunden 44 kişi katledildi. O minik kıza Dar uşşafaka Cemiyeti sahip çıktı. Remziye hayata sarılarak inanılmaz bir başarı hikayesi yazdı.

Daruşşafaka etkinliğinde bir konuşma yapan 17 yaşındaki Remziye'nin anlattıkları gerçek anlamda bir hayat dersi gibi..

8 'İNDE BÜYÜK TRAJEDİ

O buyuk trajedinin ardından, 8 yaşındayken Mardin'den İstanbul'a gelerek Daruşşafaka'da okumaya başlayan Remziye Çelebi, universite sınav sonuçlarına gore ilk 15 bine girerek Ko ç Üniversitesi Hukuk Fakultesi'nde burslu okumaya hak kazandı. Remziye Çelebi torende yaptığı konuşmada şunları soyledi:

HAYAT E ŞİT DAVRANMAZ

"Gerçekleştirmek istediğiniz bir hedefiniz var mı? Mutlaka vardır, çunku herkesin dunyaya bir geliş amacı var. Kimi çok para kazanmak ister, kimi huzur ister, kimi mutluluk. Benim de gerçekleştirmek istediğim hayallerim, hayallerden de ote hedeflerim var. Hayat herkese eşit davranmaz. Her istediğimiz zamanında gerçekleşmeyebilir, ama onumuze çıkan olanakları fırsata çevirip devam etmek bizim elimizde. Şimdi size bu şansları fırsata çevirmenin neden çok onemli olduğunu minik bir hikaye ile anlatayım: Hikayem 8 yaşında başladı. 8 yaşında kopmayı, koparılmayı oğrendim. 8 yaşında talihsiz bir mayıs gecesinde anne ve babamı kaybettim. Daruşşafaka ile İlk o zaman tanıştım. Okumak için Mardin'den İstanbul'a yola çıktığımda, inanılmaz heyecanlıydım. Okumak için diyorum, ama heyecan bunun için değildi, İstanbul içindi, çunku İstanbul demek deniz demekti. Daha once hiç deniz gormemiştim.

İ STANBUL RENGÂRENKTİ

Bu şehirde bambaşka dunyadan insanlarla karşılaştım. İstanbul rengarenkti. Kendime ilk sozumu yine İstanbul'da verdim. Ben hayatıma bu şehirde devam edecektim.

İ LETİŞİM KURAMIYORDUM

Her istediğimiz, oyle her zaman gerçekleşmiyor. Fedakarlık yapmak, odun vermek gerekiyor. Daruşşafaka beni alıp getirdiğinde, içi bomboş bir kure gibiydim. Ne konuşulan dili anlayabiliyor, ne iletişim kurabiliyor, ne ortama uyum sağlayabiliyor, ne de kendimi dersler açısından yeterli buluyordum. Vasat bir haldeydim.

İ LK ÖNCE TÜRKÇE KONUŞMA DERSİ ALDIM

Arkadaşlarım beden eğitimi ve muzik dersine giderken, ben ozel Turkçe konuşma dersleri alıyordum. Zaman geçti, buyudum, ama aklımda hala soru işareti vardı. Birçok defa pes etmiş ve her seferinde tek bir neden beni ayakta tutmuştu: Uğruna canımı verebileceğim ailem...

Ödulleri, tum başarıları onlar sayesinde, onlar için aldım. Birçok kere pes ettiğimde onlar için devam ettim. Naçizane bir tavsiyem var: Siz de kendinize bir neden bulun. Neden devam etmeliyim? Bu soru, sizin işinize çok yarayacak. Liseyi bile bitirmek hayalken, universitedeyim şimdi. Sabırla hiçbir şeyin imkansız olmadığını gordum.

REMZ İYE KENDİNİ ANLATTI (DARÜŞŞAFAKA ÇATI KONUŞMALARI)