Henüz 24 yaşında ve bunun son 15 yılına 22’si altın, tam 27 madalya sığdırdı. Son olarak geçen hafta Moskova Grand Prix...

Özet (TL;DR) @ 2018-08-19 08:20:02.482745: Henüz 24 yaşında ve bunun son 15 yılına 22’si altın, tam 27 madalya sığdırdı. Son olarak geçen hafta Moskova Grand Prix’sini de kazanan milli tekvandocumuz İrem Yaman’ın yeni hedefi, 2020 Yaz…

Ge çen hafta Moskova Grand Prix'sinde altın madalya kazandınız. Tebrikler! - Çok teşekkur ederim. Bu ilk Grand Prix şampiyonluğum. Oldukça zorlu bir turnuva oldu, o yuzden mutlu sona ulaşmak benim için çok değerliydi.

Bize biraz tekvandoyu anlatır mısınız? Sert insanların sporu mudur mesela?

- Sonuçta bir dovuş sporu. Ama Uzakdoğu sporları insani değerler uzerine kurulu. Tekvandonun ilk kuralı da saygıdır. Duşunun; rakibi, hakemleri, meslektaşlarınızı, bayrağı selamlamak zorundasınız. Selamlamak, "Sana karşı onyargım yok. Rakip olmamız dost olamayacağız anlamına gelmez" demektir. Tekvando, beden kadar ruhu da eğiten bir spor. Aşırı disiplin, konsantrasyon ve psikolojik guç istiyor.
Sporla ilişkiniz nasıl başladı? - Doğduğumda babam profesyonel tekvando kariyerini sonlandırmış, hakemlik yapıyormuş. Annem de benim ve ablamın, babamızın yolundan gitmemizi hayal edermiş. Ama babamı ikna edememiş. Bizi gizlice bir tekvando kursuna kaydettirdiğinde 8 yaşındaydım. Babam durumu oğrenince hakemliği bıraktı, kendi salonunu açtı, benim ve ablamın antrenorluğunu yapmaya başladı. Ablam devam etmedi ama ben bırakmayı hiç duşunmedim.

Tekvandodan once kick boks yapmış, hatta iki yarışta derece elde etmişsiniz...

- Doğru. Ama tekvandonun felsefesi daha çok hoşuma gitti. Üstelik olimpik spordu ve Olimpiyat madalyası hayalimi gerçekleştirmemi sağlayacaktı.

" Hayalim" dediniz, kuçukken Olimpiyat madalyası hayaliniz mi vardı?

- Sporla iç içe olan bir ailede buyuduğum için, buyuyunce ne olmak istiyorsun diye sorduklarında "Olimpiyat'ta altın madalya kazanmak istiyorum" diyordum.

Peki, antrenmanlara ba şladınız. Sonra?

- Hayalini kurduğum madalyayı tam 10 sene sonra kazandım. Zor bir sureçti. Ailemin desteğiyle ayakta kaldım. Bence profesyonel sporcuların ne kadar yetenekli ve azimli olursa olsun, ne kadar iyi hocalarla çalışırsa çalışsın, ozellikle ilk 10 yıl aile desteğine çok ihtiyacı var.

Hangi madalyan ızı diğerlerinden ayırırsınız?

- 2014'teki Avrupa Tekvando Şampiyonası'nda kazandığım altın madalya çok değerli. Hem uluslararası arenada kariyerimin ilk altını hem de 10 yıl boyunca pes etmeyişimin mukafatı. Bir yıl sonra Rusya'da ilk defa Dunya Tekvando Şampiyonası'na katıldım, altın madalya kazandım. Neredeyse 15 yıldır dunya Şampiyonası'ndan altın madalyayla donen kadın sporcumuz yoktu. Bu yıl ocak ayında dunya tekvando tarihinin ilk Grand Slam turnuvası Çin'de duzenlendi. Her sıklette sadece 12 seçilmiş sporcunun yarışabildiği, Olimpiyat provası diyebileceğiniz, çok prestijli bir turnuvaydı. Orada Grand Slam tarihinin ilk şampiyonu olarak spor tarihine geçtim. Dorduncu Avrupa şampiyonluğumu kazandım. Yıllardır sessiz ve derinden ilerliyordum. O madalyadan sonra Olimpiyat'ın favorisi olarak gosterildim. Birkaç gun once de Moskova'da, kariyerimin ilk Grand Prix şampiyonluğunu tattım.

Bu ba şarılarla dolu kariyerde unutamayacağınız bir mağlubiyet yok mu?

- Olmaz mı? 2015'te Rusya'da 22'nci kez duzenlenen Dunya Tekvando Şampiyonası'nda altın madalya kazandığımda, kendime hemen yeni bir hedef koydum. Tekvando tarihinde ust uste iki kere dunya şampiyonu olmuş bir Turk kadın sporcu yoktu. 2017'de Dunya Tekvando Şampiyonası'nda bunu başarabileceğime çok inanıyordum. O kadar çok istiyordum ki bir noktadan sonra takıntı haline getirdim. Fiziksel ve psikolojik olarak kendime çok yuklendim. Ve ilk maçta yenildim. Hem de son saniyede, 1 puanla!

Neler hissettiniz?

- Hayatımın en korkunç anıydı. Turnuvadan donduk, iki hafta antrenman yapamadım. Surekli uyudum. Uyanık olduğumda yenildiğim an gozumun onunden gitmiyordu. Bir şekilde toparlanmam lazımdı. Başarıya giden yolda başarısızlıklar olduğunu, onları da sahiplenmemiz gerektiğini anladım. İnsanın kaybetmesi, yenilmesi, burnunun surtmesi, bir şeylerin içinde kalması... Bunlar kotu şeyler değil. Kotu olan, "Yapamazsın" diyenlere inanmak, hayallerimize sınır koymak.

Ge çen bayram, kamptan izinli olmanıza rağmen ailenizin yanına gitmeyip kampta tek başınıza antrenmana devam etmişsiniz...

- Evet, en son Avrupa Şampiyonası'nda 62 kiloda yarışmıştım ama Tarragona'da duzenlenen 18'inci Akdeniz Oyunları'nda 57 kiloda yarışacağım için altı kilo vermem gerekiyordu. Sıkı bir diyetteydim. Bayramda izinliydik ama eve gidersem antrenmanlarım aksar, diyetim bozulur diye izin kullanmadım, tek başıma kampta kaldım.

Hayatınız yıllardır boyle, alışılmıyor mu?

- Alışılmıyor. Yine de boyle donemlerde zor gunlerin odulunu alacağıma olan inancımı hiç kaybetmiyorum. Butun arkadaşlarım tatilde; ben antrenmanda, diyette... Sonuç? Kariyerimin ilk Grand Slam şampiyonluğu! Hayatta her başarı fedakarlık gerektiriyor, bedelini odemeye hazır olmak lazım.

Bir r oportajınızda "Altın madalya hariç bir madalyaya da, ben o kursudeyken başka bir ulkenin milli marşının okunmasına da tahammulum yok" demişsiniz. Kendinizi baskı altında hissediyor musunuz?

- Hissetmiyorum. Bu, benim bu spora başladığım ilk gunden beri kurduğum bir hayal. Boyle bir sorumluluğu ustlenmeye kendim talip oldum. Aksine, beni en fazla motive eden şey bu.

Neden manken olay ım ki?

Baban ız aynı zamanda antrenorunuz... Evde ve antrenmanda nasılsınız? - Eskiden homurdanırdım. Butun gun antrenman yapmışız, eve gelmişiz babam hala "Onu oyle yapma, bunu boyle yap, şunu neden şoyle yaptın" derdi. Bense içimden "Ya baba, bir izin ver kafamı dağıtayım, bir dinleneyim, nasıl olsa yarın sabah yeniden başlıyoruz" derdim. Sonra fark ettim ki başarımın en buyuk sırrı, babamın beni surekli yaptığım işin içinde tutmasıymış. Sayesinde yolumdan hiç şaşmadım. Babam koruyup kollamak yerine, beni hep cesaretlendirdi.

Solak m ısınız? *Yoksa sol aya ğınızla *d ovuşmek bir taktik mi?

- Solak değilim, çoğunluk sağ ayağıyla dovuştuğu için sol ayağımı geliştirdim. Yani evet, bir çeşit taktik. 57 kiloda yarıştığımda zaten boyum uzun olduğu için bir avantaj yaşıyorum. Buna bir de sol ayağımla dovuşuyor olmam eklenince rakiplerimin işi zorlaşıyor.

Tekvando bilmek, d ışarıda yururken daha guvende hissettiriyor mu?

- Bir dovuş sporunu kendinizi korumak amaçlı değil de, profesyonel bir sporcu olmak için oğrendiğinizde "Biri bana bir şey yaparsa, kendimi nasıl savunurum" diye duşunmuyorsunuz. Ama elbette fiziksel olarak surekli zinde olmak ozguveninizi artırıyor.

Manken olmayı duşunup duşunmediğinizi soranlar varmış...

- Bu soruya anlam veremiyorum. Yaptığım bir işte bu kadar başarılıyken, buyuk hedeflerim varken neden farklı bir mesleğe geçmek isteyeyim ki? Bugune kadar Olimpiyat'ta, tekvandoda ulkemize altın madalya getirebilen bir kadın sporcu olmadı. 2020 Yaz Olimpiyat Oyunları'nda bunu başarabilirsem, Turk spor tarihine adımı yazdıracağım. Aynı başarıyı 2024 Yaz Olimpiyat Oyunları'nda tekrarlayabilirsem, dunya spor tarihine geçeceğim.