Özet (TL;DR) @ 2018-02-21 09:35:58.643426: “NİSTAGMUS” görme kaybı hastalığı olan ve bunu yıllar sonra öğrenen Barış Coşkun, çocukluğundan bugüne dış dünya ile yaşadığı hayatı, hayattan kaçışını kendi çektiği fotoğraflarla yansıttığı ilk…


Yuzde 10 gorme yetisine sahip olan Barış Coşkun, hayatını ve çocukluk yıllarından bu yana yaşadığı endişelerini, çocukluğundaki içe kapanıklığı çektiği fotoğraflara yansıtarak hastalığının da adı taşıyan "NİSTAGMUS" fotoğraf sergisinde "Dunyanın guzelliklerine bir de benim gozumden bakın" diyor…

"O çerçevelerde benim korkularım, karanlığım var" diyen Barış Coşkun'un ilk kişisel sergisi "NİSTAGMUS" 25 Şubat Pazar Karakoy "İkincikat" sergi salonunda sanatseverlerle buluşmaya hazırlanıyor.

Gizemli sergi "NİSTAGMUS"…

Barış COŞKUN kendi dunyasından duygularını anlatıyor:

"N İ S T A G M U S"

"Dış dunya ile guçlu bağı olmayan bir çocukluğum oldu. Kendime de çok yakın sayılmazdım. Surekli kaçmak gelirdi içimden, ama neden, niye kaçtığımı çok bilmezdim. Albino olduğum için guneşle başım biraz dertteydi. Çok sevmezdim, uzağa baktığımda her şey birbirine benzerdi. Benzeyen şeyler aslında tam olarak neye benzerdi hiç anlam veremezdim. Sonra oğrendim ki gozum "Nistagmus" hastalığından dolayı sadece yuzde 10 gorme yetisine sahipmiş. İnsanların uzaktan baktığında bana neden gulumsediklerini çok merak ederdim. Uzağa baktığımda goremediğim ve neye benzediğini bilmediğim şeylerin gerçek anlamda nasıl olduğunu olesiye merak ederdim. Ben yaklaştıkça onlar benden kaçardı, onlar bana yaklaştıkça ben de onlardan...

Yukarıda bahsini ettiğim o kuçuk çocuktan oğrendiğim çok şey var benim. Korkmayı, endişe duymayı, hissetmeyi, duşunmeyi bana o oğretti. Şimdi korkmadan, gerilmeden, yaptığım hiçbir işten zevk alamıyorum. İçimde bir yerde o çocuğun yaşadığını, var olduğunu bilmek, hayatta duyduğum en buyuk hazlardan birisi, benim için. Belki de beni diri tutan ayakta tutan onun varlığı...

Fotoğraflarda gorduğunuz tamamen o çocuksu, karanlık, soluk ben… Siz aslında benim fotoğraflarıma bakarken, gerçek hayatta benim yuzde 10 goren gozumden bana bakıyor olacaksınız. Çunku baktığım hiçbir şey yuzeysel olmadı benim. Hep daha dikkatli, daha yakından bakmak zorunda kaldım. Sizin de benim gozumden bana ve dunyanın guzelliklerine oyle bakmanızı istedim. Çunku o çerçevelerin içindeki fotoğraflarda benim korkularım ve karanlığım var..." diyor…